දේශපාලන විද්‍යාව :

• A - රාජ්‍ය සහ ආණ්ඩුව පිළිබඳ විද්‍යාව ලෙස හැඳින්වේ.
• B - න්‍යායාත්මක දේශපාලනය හා ප්‍රායෝගික දේශපාලනය යන කොටස් දෙකෙන් සමන්විත වේ.
• C - සමාජීය විද්‍යා පවුලට අයත් විෂයයක් වේ.
• D - අතිශයින්ම පෞරාණික අධ්‍යයන විෂයයක් වන අතර ක්‍රමානුකූලව අධ්‍යයනය කිරීම ආරම්භ වූයේ ක්‍රි.පූ. 4 වන සියවසේ දීය.
• E - විද්‍යාත්මක ක්‍රම මගින් පමණක් අධ්‍යයනය කළ හැකි විෂයයක් වේ.

දේශපාලනය:

• A - දේශපාලන විද්‍යාවේ ප්‍රයෝගික පැත්ත වේ.
• B - බල අරගලය ක්‍රියාවට නංවන මාර්ගය වේ.
• C - සමාජ ප්‍රභූන් විසින් කරනු ලබන ක්‍රීඩාවක් වේ.
• D - අගය කිරීම් අධිකාරී බලය යොදාගෙන බෙදා හරින මාර්ගය වේ.
• E - කවුරුන් කුමක්, කෙලෙස, කුමන අවස්ථාවකදී ලබා ගන්නවාද යන්න තීරණය වීමේ ක්‍රියාදාමය වේ.

චර්යාවාදය:

• A - දේශපාලන විද්‍යාව අධ්‍යයනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් 1940 ගණන්වලදී ඇමෙරිකාව තුළ ආරම්භ වූ අධ්‍යයන ව්‍යාපාරයක් වේ.
• B - දේශපාලන රැඟුම්කරුවන්ගේ නිරීක්ෂණය කළ හැකි චර්යාව පමණක් අධ්‍යයනය කළ යුතු බව අවධාරණය කරනු ලැබී ය.
• C- මිනිසුන්ගේ සාර්ව දේශපාලන චර්යාව අධ්‍යයනය කිරීම වර්ධනය කරනු ලැබී ය.
• D - න්‍යාය ගොඩනැගීමට සහ අධ්‍යයන විධික්‍රම වර්ධනය කිරීමට බෙහෙවින් දායක විය.
• E - ශිල්පීය උපක්‍රමවලට වඩා ප්‍රතිඵල පිළිබඳව වඩාත් සැලකිලිමත් විය.

රාජ්‍යය :

• A - නිශ්චිත දේශ සීමාවන්ගෙන් වට වූ භූමියක් තුළ ජීවත් වන ජනතාව විසින් පිහිටුවා ගත් දේශපාලන සමාජය වේ.
• B - ග්‍රීක යුගයේ දී නාගරික රාජ්‍ය ලෙස ප්‍රථමයෙන් ආරම්භ විය.
• C - පොදු ආශාවන් වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වීම යන නාමය සහිත විශේෂිත දේශපාලන ආයතන පද්ධතියකින් සමන්විත වේ.
• D - නීති පැනවීමට සහ නීති කඩකරන අයට දඬුවම් කළ හැකි සුජාත භාවය සහිත අධිකාරී බලයෙන් යුක්ත වූවක් වේ.
• E - ලිබරල්වාදීන් විසින් පොදු සමාජ සංවිධානයක් ලෙස ද සමාජවාදීන් විසින් පංති ආයුධයක් ලෙස ද විග්‍රහ කර ඇත.

ස්වාධිපතිත්වය:

• A - රාජ්‍යයන් පමණක් භුක්ති විඳින උසස්ම හා උත්තරීතර බලය වේ.
• B - අභ්‍යන්තර හා බාහිර වශයෙන් දෙයාකාර වන බව විග්‍රහ කර ඇත.
• C - රාජ්‍යයේ වැදගත්ම සහ විශේෂිතම අංග ලක්ෂණය වේ.
• D - රාජ්‍යයේ ආත්මය වන අතර බලාධිකාරී බලය යෙදවීම සඳහා රාජ්‍යයට සුජාත භාවය සැපයෙන සාධකය වේ.
• E - ප්‍රබල රාජ්‍යයන් දුබල රාජ්‍යයන්ගෙන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීම සඳහා යොදා ගැනෙන නිර්ණායක අතුරින් එකක් වේ.

ආණ්ඩුව:

• A - දේශපාලන සමාජයේ පොදු කැමැත්ත නියෝජනය කරන රාජ්‍යයේ නියෝජිතයා වේ.
• B - තම කැමැත්ත ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා රාජ්‍යය විසින් භාවිතයට ගැනෙන උපකරණය වේ.
• C - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී හෝ විය හැකිය.
• D - එක් අයකුගෙන්, කිහිප දෙනකුගෙන් හෝ බොහෝ දෙනකුගෙන් සමන්විත විය හැකිය.
• E - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන අයුරින් වෙනස් කිරීමට යටත් වූවක් වේ.

සන්ධීය ආණ්ඩුක්‍රමය:

• A - විවිධ මට්ටම් සහිත ආණ්ඩු අතර සිරස් ආකාරයට බලය හුවමාරු කර ගැනීමේ පදනම මත ගොඩනැගී ඇත.
• B - බලතල බෙදීමේ තවත් ක්‍රමයක් ලෙස සලකනු ලැබේ.
• C - විවිධ වාර්ගික ජන කොටස් එක් දේශපාලන ක්‍රමයකට අනුගත කරවීම සඳහා ප්‍රයෝජනවත් වේ.
• D - විවිධත්වය සමග ඒකීයත්වය බද්ධ කරන ක්‍රමයක් ලෙස විග්‍රහ කර ඇත.
• E - සජාතීය සමාජ ක්‍රම සහිත රටවල් සඳහා වඩාත් යෝග්‍ය වන බව පිළිගනු ලැබේ.

ඒකීය ආණ්ඩුක්‍රමය:

• A - එක් බල මධ්‍යස්ථානයක් පදනම් කොට ගෙන ගොඩ නැගී ඇත.
• B - ජාතික දේශපාලනය පදනම් කරගෙන ජාතික ඒකාග්‍රතාව වර්ධනය කිරීමට ඉවහල් වේ.
• C - ඒකීය අධිකරණ ක්‍රමයක් හා පරිපාලන ක්‍රමයක් පවත්වා ගෙන යාමට ප්‍රයෝජනවත් වේ.
• D - ප්‍රාදේශිය සම්පත් ජාතික ප්‍රතිපත්ති හරහා සමාන අයුරින් ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට උපකාරී වේ.
• E - බහුවිධ සමාජ ක්‍රම සහිත විශාල රාජ්‍යයන්ට වඩාත් සුදුසු වේ.

කැබිනට් ආණ්ඩුක්‍රමය:

• A - නාමික හා සත්‍ය වශයෙන් හැඳින්වෙන ද්විත්ව විධායකයකින් යුක්ත වේ.
• B - වැඩි කාර්යක්ෂමතාවයකින් සහ අඩු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී භාවයකින් යුක්ත වේ.
• C - නාමික විධායකය නායකත්වය දරන අතර එමගින් සත්‍ය විධායකය පත් කරනු ලැබේ.
• D - විධායකය ව්‍යවස්ථාදායකයට වගකීමට බැඳී සිටින නිසා වගකීම් සහිත ආණ්ඩුක්‍රමයක් ලෙස සැලකේ.
• E - රාජ්‍යයේ නායකයා සහ ආණ්ඩුවේ නායකයා එකිනෙකින් වෙන් කරන ලද ආණ්ඩුක්‍රමයක් වේ.

ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමය:

• A - ජනාධිපති නමින් හඳුන් වන ඒකීය විධායකයක් විසින් නායකත්වය දරනු ලැබේ.
• B - ඍජුව තෝරාපත් කරන විධායකයකින් හා ව්‍යවස්ථාදායකයකින් සමන්විත වේ.
• C - විධායකය හා ව්‍යවස්ථාදායකය අතර පවතින දුරස්තර සම්බන්ධතාව විශේෂ ලක්ෂණය වේ.
• D - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීභාවයෙන් අඩු සහ කාර්යක්ෂමතාවයෙන් වැඩි වේ.
• E - දේශපාලන හා ආර්ථික වශයෙන් පසුගාමී රටවල්වලට වඩාත් සුදුසු වේ.